Νεάπολη Ηλείας

«Όταν γελάς, κινδυνεύεις να περάσεις για χαζός». Και τι μ’ αυτό; Οι χαζοί διασκεδάζουν πολύ. «Όταν κλαις, κινδυνεύεις να περάσεις για συναισθηματικός». Μ’ αρέσει. Τα δάκρυα βοηθάνε.

Τα καράβια μας πατέρα ξεκίνησαν πριν την αυγή, γεμάτα όνειρα κι' ελπίδες. Τα βλέμματα μας στις πυξίδες μη χάσουμε το δρόμο. Ήσουν καλός καπετάνιος, κι' άντεξε το καράβι σου στις χαλασιές. Όμως πατέρα, στο τέλος του ταξιδιού έστεκε ο θάνατος, σ' αγκάλιασε σαν παλιόφιλος, σε φίλησε, κι' εσύ του χαμογέλασες, κι' είπες πως τον περίμενες. Γιατί ήξερες πατέρα, πως η πυξίδα της ζωής έχει για βόρειο πόλο το θάνατο. Στίχοι για το τραγούδι  Ταξίδι σε στίχους  Θεόδωρος Δαλάκογλου.

[Ανοιξιάτικο βράδι. Μεγάλο δωμάτιο παλιού σπιτιού. Μια ηλικιωμένη γυναίκα, ντυμένη στα μαύρα, μιλάει σ’ έναν νέο. Δεν έχουν ανάψει φως. Απ’ τα δυο παράθυρα μπαίνει ένα αμείλικτο φεγγαρόφωτο. Ξέχασα να πω ότι η Γυναίκα με τα Μαύρα έχει εκδώσει δυο-τρεις ενδιαφέρουσες ποιητικές συλλογές θρησκευτικής πνοής. Λοιπόν, η Γυναίκα με τα Μαύρα μιλάει στον Νέο]:

Έχω μια πέτρα στο λαιμό μου, βράχο μεγάλο, πάνω του σκάβω λόγια, ονόματα τόπους. Χάρτες, διαδρομές. Τρίβω, σπάω το αλάτι, βλέπω το χρώμα της αυγής, νιώθω το αγιάζι της νύχτας.

Μάννα μου, εγώ ’μαι τ’ άμοιρο, το σκοτεινό τρυγόνι  όπου το δέρνει ο άνεμος, βροχή που το πληγώνει. Το δόλιο! όπου κι αν στραφεί κι απ όπου κι αν περάσει, δε βρίσκει πέτρα να σταθεί κλωνάρι να πλαγιάσει.