Πώς να ξεμάθω την αγκαλιά;
Κοίτα πώς τα έφερε η πλακατζίδικη πλευρά της τύχης μου και μια από τις πιο αγαπημένες μου φίλες δεν «το είχε» να αγκαλιάζει. Μου φαινόταν αδιανόητο. Αρχικά, της άπλωνα το χέρι μου σε χειραψία. Μα το χέρι της σαν μαρούλι. Αψυχο, αμήχανο, ντροπαλό, ξερό, κατάξερο, για ένα κορίτσι, που όσο περισσότερο το γνώριζα, το καταχώριζα ως δυναμικό, πολυμήχανο, με χιούμορ και δοτικότητα. Πώς να το χωνέψω;