Νεάπολη Ηλείας

…Σηκώθηκες απότομα, φόρεσες ένα ασιδέρωτο t-shirt, κοίταξες φευγαλέα το χλωμό σου πρόσωπο στον καθρέφτη του χωλ και, παίρνοντας στο χέρι το βρώμικο μπουφάν σου, κίνησες να φύγεις…

Φαντάσου μια μάνα   που  πιστεύει πως ανήκει στον κόσμο Μια μάνα που γιορτάζει την ίδια της την ύπαρξη που χαίρεται που είναι ζωντανή.

Τότε στα δημοτικά σχολεία οι τάξεις είχαν ξύλινα θρανία, πολλούς χάρτες στους τοίχους και όλους τους ήρωες του ΄21. Τότε οι μαθητές δεν μπέρδευαν το 1821 με το έπος του ΄40 και όλοι μάθαιναν τι είχε συμβεί στις 29 Μαϊου του 1453. 

Το πηγάδι:  πολλά σπίτια είχαν το πηγάδι τους και θεωρούνταν προνομιούχα, ιδίως στα χωριά που το νερό ήταν λιγοστό ή οι πηγές ύδρευσης βρίσκονταν σε μακρινές αποστάσεις. Ήταν χτισμένα με λιθοδομή, που βγαίνει στην επιφάνεια του εδάφους. Για προστασία, το μεγαλύτερο ποσοστό των πηγαδιών είχε τη λιθοδομή ασβεστόχτιστη, μισό και πλέον μέτρο πάνω από την επιφάνεια του εδάφους. Το νερό έβγαινε με βαρούλκο, ξύλινο ή σιδερένιο «καρέλι». Σε αυτό δενόταν η τριχιά (από μαλλί γίδινο), το καναβίδι το χοντρό ή η αλυσίδα, που με τη σειρά τους κρατούσαν το βεδούρι ή τον κουβά. Τα πηγάδια σκεπάζονταν με ξύλα ή χοντρές λαμαρίνες και είχαν τη δική τους ζωή.

Υιός, εκ σπέρματος πατρός, παιδί παντοτινό της Μάνας. Επαναστάτης – δίκαιος – αψύς κι οι λόγοι του πάντα οξείς, που κριτικάρει τα πρέπει της ζωής σαν νάταν ο μόνος επί γης μεγάλος δικαστής.

Ας ονομάσουν σκληρά τα λόγια μου και πλάνα και την αλήθεια βλάσφημη ψευτιά κι αγνωμοσύνη. Ο μεγαλύτερος εχθρός τ' ανθρώπου είναι η μάνα! Γιατί εκείνη μας γεννά, αυτή ζωή μας δίνει.

ΤΟ ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ  ΤΟΥ ΝΕΚΡΟΥ ΑΔΕΡΦΟΥ

Τα παιδιά σου δεν είναι παιδιά σου Είναι οι γιοι και οι κόρες της λαχτάρας της Ζωής για τη Ζωή. Δημιουργούνται διαμέσου εσένα, αλλά όχι από σένα Κι αν και βρίσκονται μαζί σου, δε σου ανήκουν. Μπορείς να τους δώσεις την αγάπη σου, αλλά όχι τις σκέψεις σου Αφού ιδέες έχουν δικές τους. Μπορείς να δίνεις μια στέγη στο σώμα τους, αλλά όχι και στις ψυχές  τους

Χάζευα αυτήν την φωτογραφία στο παλιό μας Αναγνωστικό. Μαθαίναμε τα δίφθογγα – εδώ, το «όμικρον» με το «ιώτα». Μαζί, «οι», όπως «οικογένεια». Και, μαζί με έναν φίλο, παρατηρώντας τη σημειολογία της φωτογραφίας, σημείωναμε: