Νεάπολη Ηλείας

Είναι ένα πρόσωπο φωτεινό, σιωπηλό, καταμόναχο σαν ολόκληρη μοναξιά, σαν ολόκληρη νίκη πάνω στη μοναξιά. Αυτό το πρόσωπο σε κοιτάζει ανάμεσα από δυο στήλες ασάλευτο νερό. Και δεν γνωρίζεις ποιο απ΄ τα δύο πείθει Περισσότερο. Γιάννης Ρίτσος

Σαν σήμερα, πως πέρασαν δεκαοχτώ κιόλας χρόνια, λίγα, μα που η χάρη σου, τα έκανε αιώνια...Μεγάλωσες κι ανδρώθηκες, κι έγινες παλικάρι λεβέντη μου, μοναδικό του μόχθου μου καμάρι, σε χαίρομαι στη νιότη σου και που δειλά δειλά και με περίσσια φρόνηση, ανοίγεις τα φτερά σου...... Χρόνια πολλά σου εύχομαι, γιε μου, να τα χιλιάσεις...κι ότι ευτυχία και χαρά υπάρχει, να δοξάσεις,να γίνεις πρώτα «άνθρωπος» σωστός κι ειλικρινείς και να γευθείς τις δάφνες σου μιας άξιας προκοπής. Ότι εφόδια σου χρωστώ, θα έχεις στη ζωή σου κι αν τη ψυχή μου χρειαστείς, κι αυτή είναι δική σου,μα ένα μονάχα αντάλλαγμα σαν χάρη σου ζητώ..... Να 'μαι για το καμάρι μου περήφανος που ζω...!!!!!!!! Χρόνια  πολλά γιε μου.

Γκρεμίστε όλη την Ελλάδα σε βάθος 100 μέτρων … Αδειάστε όλα τα μουσεία σας, ανά τον κόσμο …

Ἀνεμοδέρνουν μέρα νύχτα ἀπάνου σὲ στύλους σταυροσήμαδα φτερά σου, νὰ γελιέσαι πὼς εἶν᾿ Ἑλλάδα ὁ τόπος. Μὰ δίπλα τ᾿ ἀγκαλιάζει νὰ τὰ σπάσει τοῦ ξένου ἡ ἀστερομάτισσα κατάρα. Ἂν φαρμάκωνε μόνη τὸν ἀέρα, ἴσως, ραγιᾶ νὰ ξύπναες κάποιαν ὥρα: «Στὴ χώρ᾿ αὐτὴ ποὺ τήνε λέω δικιά μου ξένος εἶμαι καὶ τυχερὸς ποὺ ζῶ!» Κώστας Βάρναλης

Γιε μου. Σου ευχόμαστε τα σκαλοπάτια της ζωής να είναι ακούραστα. Σε κάθε βήμα σου σε ακολουθεί και μια ευχή μας, τα βήματα σου να είναι σταθερά. Συγχαρητήρια γιε μου !!! Είμαστε περήφανοι για σένα και για ότι έχεις καταφέρει με τόσο κόπο και δουλειά. Ευχόμαστε να έχεις πάντα τις επιτυχίες που τόσο αξίζεις. Η ευχή της Παναγιάς πάντα να συνοδεύει τα βήματα σου. Με αγάπη. οι γονείς σου.

O μάντης Μεγιστίας, το τέλος του Εφιάλτη και η ιστορική αλήθεια για τους «300»

Ὁ   ἔ ρωτας, ὄ νομα ο ὐ σιαστικόν, πολύ ο ὐ σιαστικόν, ἑ νικο ῦ   ἀ ριθμο ῦ , γένους ο ὔ τε θηλυκο ῦ  ο ὔ τε  ἀ ρσενικο ῦ , γένους  ἀ νυπεράσπιστου. Πληθυντικός  ἀ ριθμός ο ἱ   ἀ νυπεράσπιστοι  ἔ ρωτες.

Σε μια παλάμη θάλασσας γεύτηκες τα πικρά χαλίκια Δύο η ώρα το πρωί περιδιαβάζοντας τον έρημο Αύγουστο Είδες το φως του φεγγαριού να περπατεί μαζί σου Βήμα χαμένο. Ή αν δεν ήτανε η καρδιά στη θέση της Ήταν η θύμηση της γης με την ωραία γυναίκα Η ευχή που λαχτάρησε μέσ’ απ’ τους κόρφους του βασιλικού Να τη φυσήξει ο άνεμος της Παναγίας!

Αρχή της σωτηρίας είναι η αναγνώριση του σφάλματος, το ραντεβού μαζί του, το φιλί στα χείλη, ο σεβασμός, η εκτίμηση και οι σκορπιοί από τους κήπους του. Το κέντημα, το μαστίγωμα, η δηκτική του ειλικρίνεια. Ιδιότροπο παιδί, σου λέει. Εσύ ακούς μια έγκριση. 

Ὁ πατέρας μου ἔφαγε μιά ζωὴ γιὰ νὰ φτιάξει ἕνα σπίτι. Ἀπογεύματα, Κυριακὲς στὸ κουζινάκι χωρὶς ἕνα γλυκὸ ἢ ἕνα καφενεῖο. Ὅταν πέθανε ἄφησε ἕνα χορταριασμένο στρατὶ ἕνα χτίσμα δίχως κουφώματα, δίχως σοφάτια, χρόνια... Ἄλλαξαν οἱ καιροὶ ποὺ λέει κι ὁ λαός, γεγονότα συνέβησαν... Χαθήκαμε μὲ τὸν ἀδελφό μου, μάθαμε πὼς πέθανε κι ὁ πατέρας. Γι᾿ αὐτὸ λοιπὸν τὸ βράδυ σὲ κοιτῶ βαθιὰ στὰ μάτια. Εἶναι μήπως ζήσω ἐγὼ τὴν ταπεινὴ θαλπωρὴ ποὺ ἐκεῖνος δὲν ἔζησε. Γιώργος Μαρκόπουλος