Νεάπολη Ηλείας

Στις γιορτές, στις μεγάλες μέρες ανεβαίνω στα βουνά, στους δικούς μου. Στις πέτρες, τα βράχια, τα λιθάρια, τα κοτρώνια, τα μαρμαρένια αλώνια, τις στέρνες, τα πηγάδια, τα ρέματα, τις αληπασιές, τις μυρτιές, τις κορφές, τα τσαΐρια, τα γεφύρια, τις γούρνες, τα νερά. Τα παντοτινά. Κάθονται έξω στο ταρατσάκι της αυλής, με περιμένουν όλοι στη σειρά, με την υπομονή, την αντοχή, την εγκαρτέρηση, τη στέρηση, να τους ανοίξω. Βασιλικοί, πλατύφυλλοι, σγουροί, βρυσούλες, ματάκια βρέχουν, παρακαλούν να μπουν. Κρυώνουν, τουρτουρίζουν,  μαραζώνουν, σβήνουνε χωρίς Σταυρό. Κρατούν στα χέρια τους, δεμένα στο μαντίλι, στο στόμα και στα χείλη, μέλι, βύσσινο, βάσανο, βροχές. Κατάρες και ευχές.  Τ’ αδειάζουνε στα πόδια μου. – Τώρα η σειρά σου. Θοδωρής Γκόνης     Πηγή: Protagon.gr

Ο  Τρωίλος ο Ηλείος  (γιος του Αλκίνοου, 4ος αιώνας π.Χ.) ήταν αρχαίος Έλληνας ολυμπιονίκης με καταγωγή από την  Ηλεία , ο οποίος στέφθηκε δύο φορές νικητής στα  ιππικά αγωνίσματα  της  συνωρίδος  και του  τέθριππου πώλων  κατά τους  102ους  (372 π.Χ.)  ολυμπιακούς αγώνες της αρχαιότητας . Ο Τρώιλος κέρδισε ενώ παράλληλα υπηρετούσε και ως  ελλανοδίκης  (κριτής), κάτι που μετέπειτα έκανε τους Ηλείους να αποκλείσουν τους εν ενεργεία ελλανοδίκες από το να λαμβάνουν μέρος στους αγώνες. Επίσης αναφέρεται πως στην  Ολυμπία  υπήρχε λίθινο άγαλμα του Τρωίλου το οποίο είχε φιλοτεχνήσει ο  Λύσσιπος , και βρισκόταν δίπλα σε αυτό της  Κυνίσκας .

Σαν σήμερα, πως πέρασαν είκοσι κιόλας χρόνια, λίγα, μα που η χάρη σου, τα έκανε αιώνια...Μεγάλωσες κι ανδρώθηκες, κι έγινες παλικάρι λεβέντη μου, μοναδικό του μόχθου μου καμάρι, σε χαίρομαι στη νιότη σου και που δειλά δειλά και με περίσσια φρόνηση, ανοίγεις τα φτερά σου...... Χρόνια πολλά σου εύχομαι, γιε μου, να τα χιλιάσεις...κι ότι ευτυχία και χαρά υπάρχει, να δοξάσεις,να γίνεις πρώτα «άνθρωπος» σωστός κι ειλικρινείς και να γευθείς τις δάφνες σου μιας άξιας προκοπής. Ότι εφόδια σου χρωστώ, θα έχεις στη ζωή σου κι αν τη ψυχή μου χρειαστείς, κι αυτή είναι δική σου,μα ένα μονάχα αντάλλαγμα σαν χάρη σου ζητώ..... Να 'μαι για το καμάρι μου περήφανος που ζω...!!!!!!!! Χρόνια  πολλά γιε μου.

Είναι αποδεδειγμένο, αυτοί που σε κολακεύουν στην αρχή, αυτοί που δεν ανέχονται ούτε ένα χνούδι στο πανωφόρι σου και τρέχουν να το αφαιρέσουν, στο τέλος θα γίνουν οι μεγαλύτεροι συκοφάντες σου, αλλά εσύ από μικρός, από άγια χείλη άκουσες, έμαθες πώς φέρεται ο Περικλής σε υβριστή του και δεν απορείς, δεν ταράζεσαι, ετοιμάζεις το ελάχιστό σου φως, το λυχναράκι σου, να τους το δώσεις να γυρίσουν σπίτι τους οι άνθρωποι, μην γκρεμοτσακιστούν μες στα σκοτάδια τους.

– Πόσα «όχι» έχεις; – Χίλια. – Είναι λίγα -αλλά μην το βάζεις κάτω- για να αποκτήσεις ένα ναι χρειάζεσαι τρεις χιλιάδες, αυτή είναι η ισοτιμία τους.  

  Η ώρα του τρύγου ξεκίνησε. Για όσους έχουν αναμνήσεις από τα παιδικά τους χρόνια στο χωριό θα θυμούνται ότι ήταν μια γιορτή λίγο πριν από το ξεκίνημα της νέας σχολικής χρονιάς. Με τα πατητήρια, τα τραγούδια και τα μεθυστικά αρώματα από τα σταφύλια. Τώρα ζούμε τα… σταφύλια της οργής… Πηγή:tanea.gr

Ο Γέρος σαν άκουσε το “καταδικάζονται εις θάνατον” μισοσταυροκοπήθηκε μ’ απορία και λέει: -Κύριε ελέησον! Μνήσθητι μου, Κύριε, όταν έλθης εν τη βασιλεία σου… Ύστερα βγάζει την ταμπακιέρα του, παίρνει μια πρέζα ταμπάκο κι αφού την ρούφηξε, πρόσφερε και σ’ όσους τον είχανε περιτριγυρίσει γυρεύοντας να τον παρηγορήσουν, που ανάμεσα σ’ αυτούς ήτανε κι οι συνήγοροι Βαλσαμάκης και Κλωνάρης. -Αντίκρυσα, τους λέει, τόσες φορές το θάνατο και δεν τον φοβήθηκα. Ούτε και τώρα τον φοβάμαι. Άλλοι αναστενάζουν, άλλοι βουρκώνουν, άλλοι κλαίνε μ’ αναφυλλητά. Μερικοί σκύβουν κι ευλαβικά φιλάνε το δοξασμένο γέρικο χέρι. Κάποιος απ’ αυτούς, με πνιγμένη φωνή, του λέει: -Άδικα σε σκοτώνουν, στρατηγέ! -Γι’ αυτό λυπάσαι; Καλύτερα που με σκοτώνουν άδικα, παρά δίκαια… του αποκρίνεται. ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΦΩΤΙΑΔΗΣ “ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ” Εκδόσεις ΔΩΡΙΚΟΣ Πηγή:logomnimon.wordpress.com

Κύριε, σαν ήρθεν η βραδιά σου λέω την προσευχή μου: Άλλη ψυχή δεν έβλαψα στον κόσμο απ’ τη δική μου. Εκείνοι που με πλήγωσαν ήταν αγαπημένοι. Την πίκρα μου τη βάστηξα· μου δίνεις και την ξένη. Μ’ απαρνηθήκαν οι χαρές. Δεν τις γυρεύω πίσω. Προσμένω τα χειρότερα. Είν’ αμαρτία να ελπίσω. Σαν ευτυχία την αγαπώ της νύχτας τη φοβέρα. Στην πόρτα μου άλλος δε χτυπά κανείς απ’ τον αγέρα. Δεν έχω δόξα. Είν’ ήσυχα τα έργα που έχω πράξει. Άκουσα τη γλυκιά βροχή, τη δύση έχω κοιτάξει, έδωκα στα παιδιά χαρές, σε σκύλους λίγο χάδι, ζευγάδες καλησπέρισα που γύριζαν το βράδυ. Τώρα δεν έχω τίποτα, να διώξω ή να κρατήσω. Δεν περιμένω ανταμοιβή· πολύ ’ναι τέτοια ελπίδα! Ευδόκησε ν’ αφανιστώ, χωρίς να ξαναζήσω. Σ’ευχαριστώ για τα βουνά και για τους κάμπους που είδα. Ζαχαρίας Παπαντωνίου. Πηγή:sansimera.gr 

Τ’ αγαπούσε ο μακαρίτης ο πατέρας τα δέντρα. Τα δέντρα και τις ρίμες. Ώσπου πέθανε μου ‘γραφε στίχους της ξενιτιάς κάτω από τα καλλιγραφημένα γράμματά του, κι ώσπου πέθανε, φύτευε δέντρα, κλήματα και λουλούδια, παντού όπου λάχαινε. 

Το εμφιαλωμένο νερό έχει καθιερωθεί στον Κάμπο και την Βουπρασία πολλά χρόνια τώρα αφού το νερό που τρέχει από τις βρύσες με το αζημίωτο,  είναι ακατάλληλο για πόση αλλά και για μαγείρεμα, σύμφωνα με τις τελευταίες εξετάσεις που έκανε ο δήμος Ανδραβίδας Κυλλήνης και ανακοινώθηκαν χθες.