Νεάπολη Ηλείας

Το Κτηματολόγιο ολοκληρώνεται: Ξεκινά η συλλογή δηλώσεων ιδιοκτησίας στην Περιφερειακή Ενότητα Ηλείας

Λίγο μετά το ξέσπασμα της Ελληνικής Επανάστασης του 1821, οι Έλληνες έκπληκτοι άκουσαν πως το πρώτο κράτος που αναγνώρισε τους επαναστατημένους Έλληνες και το δικαίωμα τους για αυτοδιάθεση, ήταν μια χώρα της καραϊβικής. Η χώρα που σήμερα είναι η πιο φτωχή χώρα της αμερικανικής ηπείρου, έστειλε στις 15 Ιανουαρίου μια επιστολή, μέσω του τότε προέδρου Ζαν Πιερ Μπουαγέ. Η χώρα αυτή ήταν η Αϊτή, το Χαΐτιον όπως το έλεγαν τότε οι Έλληνες. Όσοι το γνώριζαν βέβαια.

Αρχιμηνιά κι αρχιχρονιά, ψηλή μου δεντρολιβανιά κι αρχή, κι αρχή καλός μας χρόνος, εκκλησιά, εκκλησιά με τ΄ άγιο θρόνος. Αρχή που βγήκε ο Χριστός, Άγιος και πνευματικός, στη γη, στη γη να περπατήσει και να μας, και να μας καλοκαρδίσει. Άγιος Βασίλης έρχεται, και δεν μας καταδέχεται  από, από την Καισαρεία, ζησ΄ αρχό, ζήσ' αρχόντισσα κυρία. Βαστάει εικόνα και χαρτί, χαρτί, χαρτί και καλαμάρι, δες και με, δες κι εμέ το παλικάρι. Σ΄ αυτό το σπίτι που 'ρθαμε, πέτρα, πέτρα να μη ραγίσει κι ο νοικοκύρης του σπιτιού, χίλια, χίλια χρόνια να ζήσει. Και του χρόνου!

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχουν οι μελέτες που έχουν δημοσιευτεί σχετικά με το πώς μετρούσαν το χρόνο στην αρχαιότητα. Και πώς διαμορφώθηκε το ημερολόγιο στην Αρχαία Ελλάδα. Ενα τέτοιο άρθρο είναι του John D. Morgan στο περιοδικό «Αρχαιολογία και Τέχνες». το  οποίο αναφέρεται κατά βάση στο μηνολόγιο το Αθηναϊκό κι όχι άλλων περιοχών.

Μοιάζει σαν να ανοίγει το μπαούλο στη σοφίτα. Τέσσερα-πέντε πράγματα, όχι πολλά, που, ίσως, χάνονται στην αχλύ του χρόνου. Και, ίσως, είναι ευκαιρία να τα διηγηθούμε στα παιδιά μας. Φιγούρες από το παρελθόν, εικόνες που αναδίδουν οσμή πολιτικού ρομαντισμού, ήχοι από ερπύστριες αλλά και μουσικές επικές, στο όνομα της αντίστασης κατά ενός καθεστώτος τυραννικού. Που, σίγουρα, μπορούν να χρησιμεύσουν ως αντίδοτο στη βία και την ανομία που κυριαρχεί κάθε χρόνο, τέτοια μέρα, γύρω από αλλά και μέσα στο ιστορικό κτίριο της οδού Πατησίων.

Στις γιορτές, στις μεγάλες μέρες ανεβαίνω στα βουνά, στους δικούς μου. Στις πέτρες, τα βράχια, τα λιθάρια, τα κοτρώνια, τα μαρμαρένια αλώνια, τις στέρνες, τα πηγάδια, τα ρέματα, τις αληπασιές, τις μυρτιές, τις κορφές, τα τσαΐρια, τα γεφύρια, τις γούρνες, τα νερά. Τα παντοτινά. Κάθονται έξω στο ταρατσάκι της αυλής, με περιμένουν όλοι στη σειρά, με την υπομονή, την αντοχή, την εγκαρτέρηση, τη στέρηση, να τους ανοίξω. Βασιλικοί, πλατύφυλλοι, σγουροί, βρυσούλες, ματάκια βρέχουν, παρακαλούν να μπουν. Κρυώνουν, τουρτουρίζουν,  μαραζώνουν, σβήνουνε χωρίς Σταυρό. Κρατούν στα χέρια τους, δεμένα στο μαντίλι, στο στόμα και στα χείλη, μέλι, βύσσινο, βάσανο, βροχές. Κατάρες και ευχές.  Τ’ αδειάζουνε στα πόδια μου. – Τώρα η σειρά σου. Θοδωρής Γκόνης     Πηγή: Protagon.gr

Ο  Τρωίλος ο Ηλείος  (γιος του Αλκίνοου, 4ος αιώνας π.Χ.) ήταν αρχαίος Έλληνας ολυμπιονίκης με καταγωγή από την  Ηλεία , ο οποίος στέφθηκε δύο φορές νικητής στα  ιππικά αγωνίσματα  της  συνωρίδος  και του  τέθριππου πώλων  κατά τους  102ους  (372 π.Χ.)  ολυμπιακούς αγώνες της αρχαιότητας . Ο Τρώιλος κέρδισε ενώ παράλληλα υπηρετούσε και ως  ελλανοδίκης  (κριτής), κάτι που μετέπειτα έκανε τους Ηλείους να αποκλείσουν τους εν ενεργεία ελλανοδίκες από το να λαμβάνουν μέρος στους αγώνες. Επίσης αναφέρεται πως στην  Ολυμπία  υπήρχε λίθινο άγαλμα του Τρωίλου το οποίο είχε φιλοτεχνήσει ο  Λύσσιπος , και βρισκόταν δίπλα σε αυτό της  Κυνίσκας .

Σαν σήμερα, πως πέρασαν είκοσι κιόλας χρόνια, λίγα, μα που η χάρη σου, τα έκανε αιώνια...Μεγάλωσες κι ανδρώθηκες, κι έγινες παλικάρι λεβέντη μου, μοναδικό του μόχθου μου καμάρι, σε χαίρομαι στη νιότη σου και που δειλά δειλά και με περίσσια φρόνηση, ανοίγεις τα φτερά σου...... Χρόνια πολλά σου εύχομαι, γιε μου, να τα χιλιάσεις...κι ότι ευτυχία και χαρά υπάρχει, να δοξάσεις,να γίνεις πρώτα «άνθρωπος» σωστός κι ειλικρινείς και να γευθείς τις δάφνες σου μιας άξιας προκοπής. Ότι εφόδια σου χρωστώ, θα έχεις στη ζωή σου κι αν τη ψυχή μου χρειαστείς, κι αυτή είναι δική σου,μα ένα μονάχα αντάλλαγμα σαν χάρη σου ζητώ..... Να 'μαι για το καμάρι μου περήφανος που ζω...!!!!!!!! Χρόνια  πολλά γιε μου.

Είναι αποδεδειγμένο, αυτοί που σε κολακεύουν στην αρχή, αυτοί που δεν ανέχονται ούτε ένα χνούδι στο πανωφόρι σου και τρέχουν να το αφαιρέσουν, στο τέλος θα γίνουν οι μεγαλύτεροι συκοφάντες σου, αλλά εσύ από μικρός, από άγια χείλη άκουσες, έμαθες πώς φέρεται ο Περικλής σε υβριστή του και δεν απορείς, δεν ταράζεσαι, ετοιμάζεις το ελάχιστό σου φως, το λυχναράκι σου, να τους το δώσεις να γυρίσουν σπίτι τους οι άνθρωποι, μην γκρεμοτσακιστούν μες στα σκοτάδια τους.

– Πόσα «όχι» έχεις; – Χίλια. – Είναι λίγα -αλλά μην το βάζεις κάτω- για να αποκτήσεις ένα ναι χρειάζεσαι τρεις χιλιάδες, αυτή είναι η ισοτιμία τους.