Νεάπολη Ηλείας

Ο Σεϊχουλισλάμης Χατζή Χαλίλ που έχασε ατιμασμένος τη ζωή του, επειδή βοήθησε τους Έλληνες και βρέθηκε στη γκρίζα πλευρά της νεοελληνικής ιστορίας. Ανύπαρκτος για τους Τούρκους.

Οι πιο σκληροί της περίφημης Σπαρτιατικής Φάλαγγας ήταν… Αρκάδες.

Αν το ελληνικό έθνος θα έπρεπε να κηρύξει μία επίσημη ημέρα πένθους, αυτή δεν θα μπορούσε να είναι άλλη από την 4 η  Φεβρουαρίου του 1843.

Είθισται το εορταστικό τριήμερο 4, 5 και 6 Δεκεμβρίου να το ονομάζουμε αλλιώς και «Νικολοβάρβαρα», από τις γιορτές της Αγίας Βαρβάρας, του Αγίου Σάββα και του Αγίου Νικολάου. Σύμφωνα δε με τη λαϊκή παράδοση ο χειμώνας επίσημα αρχίζει, πάντα, από τα “Νικολοβάρβαρα”.

Δεν υπήρξε ποτέ μακρά περίοδος αγαστών σχέσεων ανάμεσα στην Ελλάδα και την Τουρκία κατά τη νεότερη Ιστορία. Από τη σύσταση του Ελληνικού κράτους, με την υπογραφή του Πρωτοκόλλου του Λονδίνου το 1830 και μετά, οι πόλεμοι ανάμεσα στην Ελλάδα και την γείτονα χώρα, οι εντάσεις, οι μικρές ή μεγάλες συγκρούσεις ήταν και είναι παγιωμένο φαινόμενο.

«Η Παναγία είναι το πνευματικό στόλισμα της ορθοδοξίας. Για μας τους Έλληνες είναι η πονεμένη μητέρα, η παρηγορήτρια κ’ η προστάτρια, που μας παραστέκεται σε κάθε περίσταση. Σε κάθε μέρος της Ελλάδας είναι χτισμένες αμέτρητες εκκλησιές και μοναστήρια, παλάτια αυτηνής της ταπεινής βασίλισσας, κι’ ένα σωρό ρημοκλήσια, μέσα στα βουνά, στους κάμπους και στα νησιά, μοσκοβολημένα από την παρθενική και πνευματική ευωδία της.   Μέσα στο καθένα απ’ αυτά βρίσκεται το παληό και σεβάσμιο εικόνισμά της με το μελαχροινό και χρυσοκέρινο πρόσωπό της, που το βρέχουνε ολοένα τα δάκρυα του βασανισμένου λαού μας, γιατί δεν έχουμε άλλη να μας βοηθήσει, παρεκτός από την Παναγία…

Φαντάσου να είσαι ο μοναδικός επιζών μιας από της μεγαλύτερες μάχες στην ιστορία. Ενός γεγονότος που διαμόρφωσε όσο ελάχιστα άλλα τη μοίρα του αρχαίου κόσμου. Κι αντί να σε αντιμετωπίσουν με δέος και σεβασμό, να σε θεωρούν ό,τι πιο δειλό περπάτησε σ’ αυτή τη γη. Στη γη που υπερασπίστηκε ο  Λεωνίδας  με τους 300 του, σ’ εκείνη τη μεγαλειώδη έκφραση θυσίας και αφοσίωσης, από την οποία έλειψε (στην τελευταία στάση της) ο  Αριστόδημος ο Λακεδαιμόνιος . Με αποτέλεσμα να γνωρίσει τη χλεύη των σύγχρονών του, οι οποίοι τον έκριναν στη βάση των ηθικών «πρέπει» της εποχής του.

«Τα κάστρα πέφτουν από μέσα»! Και ανατρέχοντας σε ιστορικές πηγές που δεν επιδέχονται αμφισβήτηση το άπαρτο κάστρο της Κωνσταντινούπολης, από μέσα έπεσε!

Κοίτα πώς τα έφερε η πλακατζίδικη πλευρά της τύχης μου και μια από τις πιο αγαπημένες μου φίλες δεν «το είχε» να αγκαλιάζει. Μου φαινόταν αδιανόητο. Αρχικά, της άπλωνα το χέρι μου σε χειραψία. Μα το χέρι της σαν μαρούλι. Αψυχο, αμήχανο, ντροπαλό, ξερό, κατάξερο, για ένα κορίτσι, που όσο περισσότερο το γνώριζα, το καταχώριζα ως δυναμικό, πολυμήχανο, με χιούμορ και δοτικότητα. Πώς να το χωνέψω;