Νεάπολη Ηλείας

Του καθηγητή Πέτρου Θέμελη

30 Σεπτεμβρίου του 1968 και δυο αμαξοστοιχίες συγκρούονται στο Δερβένι Κορινθίας. Ήταν το πιο πολύνεκρο σιδηροδρομικό δυστύχημα στην Ελλάδα με 34 νεκρούς και πάνω από 100 τραυματίες.

Ένας, δύο, τρεις… Μπα… Κάπου φρενάρει το πράγμα. Μέτρα ξανά… και ξανά… Μέτρα ανθρώπους δικούς σου. Συνοδοιπόρους και συμπαραστάτες. Ανθρώπους που ήρθαν κι έμειναν. Που σου στάθηκαν όταν όλα γύρω σου κατέρρεαν. Που πανηγύρισαν όταν όλα ήταν καλά. Δείξε μου, ποιοί είναι. Μα κυρίως πόσοι είναι. Με πόσους ξεκίνησες και πόσους έχεις τώρα; Πόσοι έμειναν στα μισά και πόσους άφησες εσύ;

Σχεδόν 2.500 χρόνια μακριά από την εποχή που έλαβαν χώρα πρωτοφανή κοσμοϊστορικά γεγονότα, οι ειδικοί συνεχίζουν μια τιτάνια προσπάθεια για να ρίξουν φως στις συνθήκες που οδήγησαν στον αιφνίδιο θάνατο του  Μεγάλου Αλεξάνδρου . Την ίδια ώρα που παραμένει μυστήριο, επίσης, το σημείο ταφής του που ίσως έδινε στοιχεία για την επίλυση αυτού του γρίφου.

''.....ο πατέρας μου πεθαμένος εδώ και τόσα χρόνια έρχεται κάθε βράδυ και με συμβουλεύει στον ύπνο μου… μα πατέρα του λέω, ξεχνάς ότι τώρα είμαστε συνομήλικοι;...''

Καμία άλλη ημερομηνία δεν έχει εντυπωθεί στο συλλογικό υποσυνείδητο του Ελληνισμού όσο η 29 Μαϊου, η «αποφράς ημέρα» οπότε η Κωνσταντινούπολη, η «βασσιλίς των πόλεων» κυριεύθηκε από τους Οθωμανούς Τούρκους.

Αν γύριζες απόψε κοντά μου στον δρόμο με τους κυανούς ίσκιους λες κι ήταν πάλι άνοιξη, θα σου ‘λεγα πόσο μαύρος είναι ο κόσμος και πως φωτίζεται απ’ τα όνειρά μας και τις ελπίδες μας για ελευθερία για μας τους φτωχούληδες των ουρανών, θα ξανάβρισκα το παιδικό μου κλάμα και δυο χαμογελαστά μάτια , μαύρα μαύρα σαν γλαρόνια.

Η αγάπη είναι ανήμερο θεριό που τρώει τη ζωή μας…

Μια μάννα τραγουδά.

Μεγάλη Δευτέρα Περίμενέ με μάνα μου περίμενέ με ακόμα ώσπου να φτάσει η άνοιξη στο παγωμένο χώμα. Περίμενέ με μάνα μου σαν το πουλί του νότου που σμίγει μάτι και φτερό να βρει τον ουρανό του. Περίμενέ με μάνα μου κάποια Παρασκευή σου στην πύλη του παράδεισου στο φρέαρ της αβύσσου.