Τετάρτη, 7 Μαΐου 2014

Πατέρας : Στον γιο μου (ποίημα)

Υιός, εκ σπέρματος πατρός,
παιδί παντοτινό της Μάνας.
Επαναστάτης – δίκαιος – αψύς
κι οι λόγοι του πάντα οξείς,
που κριτικάρει τα πρέπει της ζωής
σαν νάταν ο μόνος επί γης μεγάλος δικαστής.

Ελεύθερος στις σκέψεις σου να μείνεις
μα και θρασύς προς τους θρασείς να γίνεις.
Η δύναμη να εκφράζεται απ’ ένα βλέμμα
που δε χρειάζεται καν να ερωτάς εμένα,
ποιό είναι το σωστό και ποιό είναι το λάθος
αρκεί να τη κοιτάζεις τη ζωή κατάματα σε βάθος.

 Όχι να λες σε ότι δεν σ΄ αρέσει
και να απαιτείς  το δίκιο σου με δύναμη και ζέση,
 γιατί αν στη πίεση του κόσμου εσύ λυγίσεις
σελίδα στη ζωή σου δε πρόκειται ποτέ σου να γυρίσεις,
και συνεχώς θα ψάχνεις μπας και βρεις ποιο δρόμο να διαβαίνεις, 
το τραίνο που χάσες θα κυνηγάς, δε θα το προλαβαίνεις.

Στο ψέμα τη ζωή σου μη στηρίξεις
δρόμους τραχείς κι απότομους εμπρός σου θα ανοίξεις
κι εκεί που θα νομίζεις ξέγνοιαστα, ευθεία ότι πηγαίνεις,
αλλού θα θες να πας, κι για αλλού στο τέλος θα διαβαίνεις,
σε τούνελ σκοτεινά, μακριά και δύσβατα θα μπαίνεις   
κι όλο θα θες να βγεις, κι όλο θα μένεις.

Αγάπησε τον άνθρωπο, ότι και να σου δώσει.
Δώστη την αγάπη σου απλά, κι ας μη στο ανταποδώσει.
Να βρεις μια σύντροφο καλή κι αγάπησέ την,
συντρόφεψέ την, μίλησε, γέλασε και ικανοποίησέ την.
Σου εύχομαι από καρδιάς, μονάχος στη ζωή σου ποτέ μη μείνεις,
γιατί θηρίο ανήμερο, απάνθρωπος και μίζερος στα σίγουρα θα γίνεις.

Υιέ εκ σπέρματος πατρός, παιδί παντοτινό της Μάνας.